عوامل انبساط جهت‌دار برای ساخت مترو
عوامل انبساط جهت‌دار برای ساخت مترو
عوامل انبساط جهت‌دار می‌توانند در ساخت‌وسازهای زیرزمینی که در آنها انفجارهای انفجاری مرسوم توسط سازه‌های مجاور، محدودیت‌های ارتعاش، فضاهای محدود و الزامات ایمنی سختگیرانه محدود شده است، مورد استفاده قرار گیرند. پروژه‌های مترو اغلب شامل حفاری سنگ، حذف بتن مسلح، گسترش تونل و عملیات پی‌سازی در محیط‌های حساس شهری هستند.
روش پایه از گمانه‌های از پیش حفر شده پر شده با یک ماده منبسط شونده استفاده می‌کند. پس از مخلوط شدن با آب، این عامل از طریق یک واکنش شیمیایی کنترل شده، فشار داخلی ایجاد می‌کند. این فشار بر دیواره گمانه اعمال می‌شود و می‌تواند ترک‌هایی را در جهت برنامه‌ریزی شده ایجاد کند.
برای ساخت مترو، طراحی حفاری از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. قطر، عمق، فاصله، جهت بارگذاری، شرایط سطح آزاد، سازه‌های اطراف و طرح آرماتورگذاری باید قبل از شروع کار ارزیابی شوند. یک الگوی خوب برنامه‌ریزی شده می‌تواند کنترل ترک را بهبود بخشد و اختلالات غیرضروری به عناصر تونل یا تأسیسات مجاور را کاهش دهد.
روش‌های انبساط استاتیکی ممکن است برای برداشتن بتن موضعی، تراشیدن کناره تونل، شکستن فونداسیون یا مناطق حفاری محدود مفید باشند. آنها خطرات معمول ساخت و ساز را از بین نمی‌برند. پیمانکاران باید مناطق ممنوعه را ایجاد کنند، دسترسی را کنترل کنند، تجهیزات حفاظت فردی فراهم کنند، گمانه‌ها را بررسی کنند و دستورالعمل‌های اختلاط و بارگیری تأمین‌کننده محصول را دنبال کنند.
قبل از استفاده در مقیاس بزرگ، یک آزمایش کنترل‌شده باید عملکرد واقعی ترک‌خوردگی، زمان واکنش، مصرف مواد و نیاز به شکست ثانویه را تأیید کند. مهندسان پروژه همچنین باید انطباق با الزامات مالک مترو، قوانین ایمنی محلی، کنترل‌های زیست‌محیطی و رویه‌های ساخت‌وساز زیرزمینی را تأیید کنند.
عوامل انبساط جهت‌دار می‌توانند از شکست غیر انفجاری کنترل‌شده در پروژه‌های مترو پشتیبانی کنند، در صورتی که از طریق تجزیه و تحلیل مهندسی خاص سایت انتخاب شده و توسط پرسنل آموزش‌دیده اداره شوند.
